Terug naar Ladelund

Column burgemeester H.A. Lambooij

Aankomend weekend reis ik samen met andere Puttenaren weer af naar Ladelund, in het noorden van Duitsland, vlakbij de grens met Denemarken. We gaan naar Ladelund omdat het in Duitsland het weekend is van de Volkstrauertag. De Volkstrauertag is een jaarlijkse Duitse herdenkingsdag. Duitsers herdenken dan de slachtoffers van oorlog, onderdrukking en geweld, en staan stil bij het belang van vrede en vrijheid. Volkstrauertag vindt altijd plaats op de tweede zondag vóór eerste advent.

De band tussen Putten en het Duitse Ladelund vindt zijn oorsprong in de alles veranderende razzia van oktober 1944. Veel Puttense mannen verloren vervolgens het leven in concentratiekamp Ladelund, samen met andere mannen die tijdens de razzia in Putten aanwezig waren. Er is in Ladelund een herdenkingsplaats ingericht waar de namen van de overleden Puttenaren worden genoemd. De graven, op de begraafplaats achter de kerk, zijn beplant met heide, als blijvende verwijzing naar Putten.

Al in 1950 reisden de eerste mensen uit Putten naar Ladelund; nog maar vijf jaar na de oorlog. Voor veel nabestaanden een emotionele en moeilijke reis. Inmiddels ligt de razzia al 82 jaar achter ons. Dat is een heel lange tijd. Toch staan we nog ieder jaar stil bij dat allesbepalende moment in onze geschiedenis- hier in Putten, maar dus ook in Ladelund. En door hun zorg voor de graven en het contact met de nabestaanden ontstond uiteindelijk een bijzondere relatie tussen Putten en Ladelund. Ladelund is niet alleen een plek van verdriet, het is ook een plek van herinnering, verzoening, verbondenheid en hopelijk ook van heling.

Deze herdenkingsmomenten, in Ladelund maar zeker ook in Putten, zie ik als een goede gelegenheid om jongere generaties te blijven betrekken bij onze geschiedenis en om de verhalen te blijven vertellen. Inmiddels zijn het vaak verhalen van en over vader of opa, moeder en oma. Maar door ze te blijven delen blijven we ons ook realiseren dat vrijheid niet vanzelfsprekend is.

In een tijd waarin verschillen soms alleen maar groter lijken te worden is vrede en saamhorigheid geen vanzelfsprekendheid. Maar het is wel iets waar we met elkaar aan moeten blijven werken. Dat kunnen we doen door de verhalen te blijven delen en hier een taak van ons allen van te maken; dwars door generaties en onze samenleving heen.

Dat is de rode draad van mijn toespraak, zondag in Ladelund. En via deze column geef ik u dat ook graag mee.

 

Reageren op deze column?

Graag! Mail naar communicatie@putten.nl met als onderwerp “Fontanusplein 1”.